W ostatnich latach wokół szczęścia narosła presja.

• „Dbaj o siebie”.
• „Pracuj nad sobą”.
• „Myśl pozytywnie”.
• „Bądź wdzięczna”.
• „Rozwijaj się”.

I to wszystko samo w sobie nie jest złe — dopóki nie zaczyna funkcjonować jak norma, którą trzeba spełnić.

Problem pojawia się wtedy, gdy szczęście staje się projektem rozwojowym.

Gdy każda trudniejsza emocja rodzi wstyd albo poczucie porażki. Gdy zamiast przeżyć trudny moment, czujesz, że powinnaś go „przepracować”.

Szczęście nie rośnie od optymalizowania życia. Nie rodzi się z ciągłego naprawiania siebie. Szczęście rośnie z kontaktu — z tym, co trudne, niewygodne, niejednoznaczne.

Pozytywność bez prawdy jest tylko subtelną formą ucieczki.

Dlatego pytanie nie brzmi:

„Jak być szczęśliwszą?”,

ale raczej:

„Na ile mogę pozwolić sobie na pełne doświadczenie życia — także tego, które nie jest przyjemne?”

Szczęście nie oznacza braku cierpienia. Oznacza, że cierpienie nie jest całą historią.

Mini-refleksja:

Zauważ dziś jedną emocję, której ostatnio nie chciałaś czuć. Nie usprawiedliwiaj jej. Po prostu ją uznaj.

Pytanie:

Co robi z Tobą presja: powinnam czuć się lepiej?