„Nie mam czasu” — to jedno z tych zdań, które powtarzamy niemal automatycznie. A przecież czas codziennie jest taki sam.

To, co się zmienia, to sposób, w jaki go wypełniamy. Spotkaniami. Powiadomieniami. Obowiązkami. Ciągłym „jeszcze tylko to”.

I często nawet nie zauważamy momentu, w którym sami zaczynamy znikać ze swojego własnego dnia.

Nie chodzi tylko o odpoczynek. Czasem bardziej o poczucie, że cały dzień jesteś w reakcjach na cudze potrzeby, wiadomości, oczekiwania, a prawie wcale w kontakcie ze sobą.

Łapię się czasem na tym, że wieczorem jestem zmęczona, ale trudno mi powiedzieć, co właściwie było dziś naprawdę moje.

I może dbanie o siebie nie zawsze zaczyna się od wielkich zmian. Może czasem od odzyskania choć kawałka uwagi dla siebie w zwykłym dniu.

Ćwiczenie – mapa dnia (bez idealizowania):

Rozpisz swój dzień w blokach po 1–2 godziny.

A potem zaznacz przy każdej części dnia:

• co robiłam z potrzeby,
• co z obowiązku,
• a co było naprawdę dla mnie.

Bez oceniania. Tylko zobaczenia.